1996

Het jaar begon met zeer extreem winterweer en gedurende een aantal weken vroor het streng, waarvan ook overdag. Het bleek één van de strengste winters uit de twintigste eeuw te worden en sinds 1988 waren we geen echte winters meer gewend. Dat was te merken want ons oude pand schrok er erg van. Maandag 25 januari heel vroeg in de ochtend, werden we door de politie gebeld, omdat ze een melding hadden gekregen van de overbuurman van ons pand. Terwijl hij zijn hondje aan het uitlaten was, zag hij onder de deur door water uit ons pand stromen. Aangekomen bij het pand stond er zo'n ongeveer twintig centimeter water, wat stromend een weg naar buiten zocht toen we de deur openden. Binnengekomen, stroomde het water vanaf het plafond langs de muren naar beneden en bleef er een laag water staan waar Jaco doorheen moest banjeren om de hoofdkraan van de waterleiding dicht te draaien. Dit ijskoude water kwam uit één van de leidingen op de zolderverdieping die door de vorst geknapt waren.
Natuurlijk moest het pand zo snel mogelijk weer droog worden, vochtigheid in de omgeving van koffie is niet ideaal voor de constante kwaliteit van de koffiebonen. Maar aangezien het overdag ook nog eens streng vroor, was er des te meer reden om het geheel zo snel mogelijk ijs- en vochtvrij te maken. Hiervoor huurden we een grote 'heater', die met veel blaasgeweld en warmte binnen drie dagen de boel flink opgewarmd en dus gedroogd had.

Voor mij was dit meteen een belletje om te gaan bedenken of we nog wel verder wilden met het koffieproeflokaal voor het publiek. We moesten het niet hebben van dit onderdeel en het was zonde om er heel veel tijd, geld en energie in te blijven steken. Dus besloten we dat we dit onderdeel van het bedrijf zouden afsluiten. Het was even leuk geweest om te doen, maar was toch niet echt ons ding. Ondertussen ging de verkoop aan particulieren van verpakte koffie via de koffiewinkel wel gewoon goed door en dat was belangrijker.
Inmiddels hadden we de laatste jaren al verscheidene pogingen gedaan om te adverteren en dit bleek, wat mij betreft, totaal nutteloos. Mijn idee is dat als je echt reclame wilt maken voor een product, je dan wel een heel groot budget moet uittrekken, zodat je het meteen goed doet. Bij ons was de verkoop van de koffie aan de horeca altijd naar tevredenheid gegaan en hecht ik toch meer waarde aan mond-op-mondreclame.

Onze werksituatie begon in deze tijd ook langzaam aan een beetje te veranderen. Wegens gezondheidsklachten die ik over gehouden had na de geboorte van onze dochter was ik minder gaan werken. Ik vond het heel moeilijk on een gedeelte van de controle op te geven en maar een paar uurtjes per dag op kantoor te zijn. Maar daar voor in de plaats kon ik mijn kind extra aandacht geven.

De groter wordende voorraad koffie pastte inmiddels bijna niet meer in ons pand. De voormalige 'Bassie & Adriaan-filmset', was eigenlijk best een klein pand en niet ideaal. Nu het publieke koffieproeflokaal niet meer actief was, stond dat gedeelte leeg en dat was zonde. Het pand naast ons, waar de Vlaardingse Kringloop in huisde kwam leeg te staan. Jaren van tevoren hadden wij te kennen gegeven dat als zij er ooit uit zouden gaan, wij wel interesse zouden hebben. Zo geschiedde het dat we na hun vertrek, konden verhuizen naar het pand ernaast. Het zou dit keer een korte verbouwing worden, omdat we geen uitgebreid proeflokaal meer nodig hadden.
We verplaatsten de bamboebar vrijwel in zijn geheel van het oude naar het nieuwe pand. Er kwam vloerbedekking en de mooie balie werd verhuisd. Er zat een aparte ingebouwde kantoorruimte en de overige ruimte gebruikten we als opslag voor de koffie in combinatie met een presentatie van de verschillende machines. Aan de bar konden de bezoekende klanten dan de diverse Manuel koffiemelanges proeven.

Éen wand reserveerden we geheel aan tweede hands (professionele) espressomachines; we verkochten veel nieuwe machines en dus namen we altijd de oude espressomachines in. Dit bracht nogal een behoorlijk risico met zich mee wat betreft hygiëne. Veel machines worden in de horeca vaak in of bij de keuken geplaatst, waar het automatisch altijd wat vochtiger is, om nog maar niet te spreken over waar het soms best vies kan zijn. En waar viezigheid en/of vochtigheid is, huizen er altijd wel 'beessies'.

In alle jaren dat we hele dagen restaurantjes in en uit liepen, hebben we ook veel keukens gezien en deze waren niet altijd de schoonste van het land. Als je bij aanvang van een diner zou weten over welke keuken het betreffende restaurant zou beschikken, zou je er misschien niet graag of zelfs nooit meer willen dineren. Soms liepen zelfs de muisjes vrolijk door de keuken te rennen en dat verbaasde ons best wel. We konden er dus niet aan ontkomen dat ons kantoor bevolkt zou gaan worden door kakkerlakken die in één van de espressomachines bleken te zitten. Ze kropen vrolijk tegen de muur op en Jaco begon direct gewapend met verdelgerspuitbus, aan zijn missie om elke kakkerlak uit te roeien. Gelukkig was de missie geslaagd, maar blijkbaar reageren sommige restaurants niet zo adequaat en heeft ongedierte vrij spel. Dus denk niet dat elke horecagelegenheid altijd mooi, netjes en schoon is: schijn bedriegt!

Dochter scheen erg blij te zijn met het nieuwe koffie onderkomen; ze kon het hele pand tien keer in de rondte doorrennen, rondrijden op haar fietsje en zich uitleven tussen de koffiedozen. Ze vond het prachtig.
Hoe kan het ook anders dan dat je als kind van importeurs van italiaanse espressokoffie te maken krijgt met koffie in je jonge leven. Wat doe je dan het liefst als klein kind zijnde; lekker klimmen op de dozen koffie die in de opslag staan. Verstoppertje tussen alle dozen was ook één van de favoriete spelletjes, en rondrennen natuurlijk. Maar wat blijft je nou het meeste bij uit die periode is de vraag altijd aan dochter. Daar hoeft ze niet lang over na te denken: "toen die koffieboon in m'n neus vastzat." En inderdaad ja, 'wat kan koffie toch lekker ruiken', bedacht Rajacenna reeds op driejarige leeftijd, terwijl ze een koffieboon uit een bakje pakte, dat op de bar stond, om het gekke gevalletje eens nader te onderzoeken.
Een vreemd gevalletje is zo'n koffieboon wel om te zien, maar hij ruikt toch zo lekker, zo dacht ze, terwijl ze het boontje al snuivend naar haar neus bracht. En floep....weg wassie, verdwenen in haar neusgat. "Ik kreeg meteen een paniekaanval", herinnert dochter zich nog. Ondanks dat ze in paniek was, huilde ze daar niet bij, dat deed ze toch al nooit zo gauw. Ze dacht dat ie er nooit meer uit zou kunnen, zegt ze later. Nadat ik ook lichtelijk in paniek was geraakt, begon Jaco, de kalmheid zelve, aan een nadere analyse hoe 'het ding' er weer uit te krijgen. De koffieboon zat flink diep en er moest echt iets creatiefs worden gevonden, en snel. Jaco bedacht dat de boon er door het snuiven in was gekomen. De enige logische oplossing zag hij dan
ook in een omgekeerde actie: snuiten! Hij legde dochterlief uit dat ze veel lucht door haar mond moest inademen, daarna haar mond dicht moest doen en Jaco zelf hield haar open neusgat dicht terwijl hij ons onfortuinlijke koffieboonsnuifstertje
uitlegde dat ze nu hard moest snuiten. Dat was wel een goed idee en kwam er eerst wat bloed uit en het bleek pas na een vier tot vijf keer succesvol. Pfff, wat een opluchting voor dochterlief, en tegelijkertijd een ervaring om nooooit meer te vergeten, maar ze wil daar toch liever niet meer aan herinnerd worden, want het had allemaal een heel diepe indruk op haar gemaakt, zo zegt ze nu nog.

Na jarenlang de horeca te hebben bediend, kregen na verloop van tijd de horecagroothandels ook interesse in de wederverkoop van onze koffie. Om tijdens introductie's promotie te maken, konden we tijdelijke koffiestands uitrusten met professionele apparatuur, zodat de bezoekende horecaondernemers in een groothandel het perfecte eindresultaat konden proeven. Het is leuk, maar vooral erg belangrijk dat de geserveerde espresso, cappuccino of 'latte' op het hoogste niveau zit. Een bevestiging voor de gast en een plezier voor jezelf.
>foto's zie onder jaartallenmenu
 

1989 | 1990 | 1991 | 1992 | 1993 | 1994 | 1995 | 1996 | 1997 |