1995
Al gauw was ons leven veranderd in een heel druk leven: een kantoor met werknemers, de groothandel, een koffiewinkel, een koffieproeflokaal en een baby.
Daarnaast gingen we nog geregeld zelf op pad om klanten te maken, te bevoorraden en om het noodzakelijke onderhoud aan de espressomachines te verlenen, alsmede nieuwe machines te installeren.

Ondanks dat het bijzonder was dat ik als vrouwspersoon verstand had van de technische zaken omtrent een professionele espressomachine en men mij graag zag, kon ik niet echt vaststellen, in tegendeel tot wat vaak beweerd wordt, dat vrouwelijke charme nou serieus een zakelijk voordeel was. Het schijnt dat een 'onderzoekje' uit 2010 uitwijst dat 74% van de vrouwen wel vinden dat zij middels hun charme zakelijk meer resultaten boeken. Ik heb het idee dat dit voor elke branche weer verschillend kan zijn. De horecamensen zijn meestal stugge, conservatieve, vasthoudende mensen en zijn niet te vangen met stroop. Er moet constante kwaliteit gebracht worden (wat uiteraard niet overal het geval is) dus kan er niet zomaar op elk nieuw product van vertegenwoordigers in gegaan worden en een charmeoffensief helpt hier echt niet bij. Ze vonden ons eerder als samenwerkend echtpaar interessant en als je product aan de wensen voldoet, en het klikt met je klant, dan hoef je vaak niet al je verkoopregisters open te trekken om een samenwerking aan te gaan en deze een lange termijn aan te houden.

Na vijf jaar zelf elke dag op pad te zijn geweest, vonden we het op dat moment de hoogste tijd om alle buitenwerkzaamheden aan onze werknemer over te laten en zelf wat meer op kantoor door te brengen. Het nam veel te veel tijd in beslag om steeds onderweg te gaan en af te leveren, onderhoud te doen en nog eens nieuwe klanten te maken. De bedoeling als onderneming is eigenlijk aan je onderneming te werken en niet voor je onderneming te moeten werken. De eerste vijf jaar waren perfect geweest om ervaring en expertise op te doen en dat was goed gelukt. Voor dat je het in de gaten hebt, neem je alle taken op je en dat is nou net niet de bedoeling. Een ondernemer hoort te ondernemen wat inhoudt dat hij innovatief blijft maar ook andere mensen aan het werk zet. Je bedrijf moet zo snel mogelijk vooruitgang boeken. De enige manier om dit te bewerkstelligen is dat je onderneming wordt geleid door jou en dat betekent niet dat je zelf de mouwen moet opstropen om zelf de productie, verkoop, bevoorrading, etc. te doen. Jouw rol is om een goed overzicht op je bedrijf te houden en toekomstgericht te zijn.

In 1995 werd onze dochter twee jaar en doordat we besloten hadden, minder tot niet meer onderweg te gaan, konden Jaco en ik het oppassen steeds afwisselen, zodat Rajacenna altijd een van haar ouders om haar heen had en zodat er altijd een van ons op kantoor kon zijn. Dat was wel zo prettig want ons kind naar de creche sturen, vonden wij geen manier van opvoeden. In eerste instantie (voordat ze geboren werd) hadden we onze dochter in een gastoudergezin willen onderbrengen gedurende de dag, zodat wij samen het bedrijf konden blijven runnen. Toen ze eenmaal geboren was, veranderden we direct van gedachten. Ons kind de normen en waarden te laten overnemen van andere mensen vonden we toch geen goed idee. Gelukkig lag ons kantoor verderop in de straat en oma woonde ook twintig meter verderop. Dus die samenwerking ging prima, bovendien groeide Rajacenna tussen de koffiebonen op en daar heeft ze nog erg leuke herinneringen aan overgehouden, zo zegt ze zelf nog steeds.

Bovendien was het leuk om in het koffieproeflokaal mensen te ontvangen die binnenkwamen waaien om een lekkere espresso of cappuccino te 'doen'. Dat was erg gezellig; dit werd weer een totaal ander leven dan wat we tot dan toe gedaan hadden. Ook ontvingen we nu klanten die naar een nieuwe espressomachine op zoek waren en konden we het machineaanbod ter plekke laten zien. Met ingang vanaf deze periode begon bij mij ook veel irritatie (zachtjes uitgedrukt) te groeien omtrent het zakendoen met de horeca. In het begin had ik een hoge pet op van deze branche, maar dat is mij op alle fronten tegengevallen. We begonnen meer te groeien en onder andere door verkoop van espressomachines ging er een hoop geld in de zaak om. Met name de horeca had er  toentertijd een handje van (dit gold vaak niet voor gerenomeerde zaken) om de fakturen niet te betalen of gewoon met de noorderzon te vertrekken.
Zo verkochten we bijvoorbeeld een espressomachine aan een, dachten wij, 'goede' klant uit Leiden die al jarenlang een italiaans restaurant runde. Het was een driegroepsmachine, ter waarde van €6.000,-, dus behoorlijk prijzig. Bij plaatsing deed hij een deelbetaling van 10%. Er werd een contract opgemaakt voor een maandelijkse afbetaling, maar dat ging mis vanaf het begin. De klant had direct al diverse redenen, waarom er geen afbetaling kon worden betaald. Na enkele weken bleek dat hij de zaak doorverkocht had, zonder ons daarover in te lichten. Later bleek dat zowel de aankoop van de machine als het niet afbetalen met voor bedachte rade was gedaan, om de waarde van het restaurant op te stuwen voor de onderhandse verkoop, en daarbij zo min mogelijk kosten te maken. De nieuwe eigenaar was uiteraard ook niet van plan de afbetaling te doen en dus besloten we dat we er een rechtzaak van wilden maken. Een rechtzaak die we overigens ook wonnen; onze voormalige klant moest ons elke maand honderd gulden afbetalen en de huidige eigenaar trof geen blaam omdat hij het apparaat te goeder trouw had gekocht. Het jammere van het hele verhaal was dat meneer geen geld had om terug te betalen en van een kale kip kun je niet plukken dus hield dat verhaal op. De hele grap kostte ons naast de verloren verkoopprijs van €6.000,- ook nog eens de extra €2.000,- advocaatkosten. Tot op de dag van vandaag hebben we er nog geen cent van teruggezien.

Wat betalingscondities betreft, heb ik een wat afwijkende visie dan gangbaar is. Mijn filosofie is dat als je iets koopt je het dan ook direct betaalt. Als je het pas later wilt betalen, ga ik er vanuit dat je te weinig geld hebt en daardoor voor mij onbetrouwbaar wordt. Als je geen geld hebt, kun je niets kopen: jammer dan. Bedrijven kunnen vaak genoeg werkkapitaal bij de banken lenen om gewoon hun voorraad te kunnen betalen. Het bespaart iedereen een hoop financiele problemen in ieder geval.

Als je ondernemer bent, geeft dat een hoop voordelen vergeleken met werknemer zijn; je bent vrij in alles wat je doet, maar zo nu en dan gebeuren er ook wel dingen waar je niet bepaald op zit te wachten. Zo reed een werknemer onze auto in de prak, werd zijn portemonnaie met duizend gulden gestolen en hadden we een inbraak. In september van dat jaar werden we op een nacht uit ons bed gebeld door de politie met de mededeling dat er was in gebroken in ons pand. De overburen hadden een en ander gehoord en verwittigden de politie. Het bleek dat onze etalage ingeslagen was en dat door de dader(s) 1 klein formaat espressomachine ontvreemd was. Enkele losse onderdelen van het apparaat lieten nog een spoor na op de vluchtroute. Ondanks de goed geinstalleerde alarminstallatie was het hen/hem toch gelukt.
De leuke dingen waren dan weer wel dat we bijvoorbeeld aan MTV Networks koffie mochten leveren. MTV bestond op dat moment nog niet zo lang in Nederland en was in een heel klein kantoortje gevestigd midden in Amsterdam met zes man personeel, die de snelle groei in Nederland met de dagelijkse 'espressoshots' van Manuel koffie gerealiseerd hebben.

Tegen het einde van dit jaar moesten we helaas ook constateren dat de aanloop naar ons koffieproeflokaal tegenviel. In het begin verliep alles naar behoren, maar toen er 10 meter verderop een Grand cafe vestigde, merkten wij dat direct in het teruglopen van de klanten voor het proeflokaal. Het Grand cafe was overigens een klant, die Manuel caffè serveerde, dus prima wat ons betreft.

Toen ik op een middag thuis mijn werk aan het doen was, kreeg ik een telefoontje van mijn moeder met een kletsnieuwtje dat er het afgelopen weekend een of andere bekende voetballer een man in Amsterdam had doodgereden. Ik kende de voetballer in kwestie niet en ondanks dat ik het wel erg vond, nam ik het voor kennisgeving aan. Na het gesprekje ging ik weer door met m'n werk en zette ondertussen de televisie aan. Ik zag nog net een gedeelte van het journaal en hoorde dat er een directeur van een Nederlands theater om het leven was gekomen tijdens een verkeersongeluk het afgelopen weekend. Nou nou, dacht ik nog, da's pittig in één weekend. Maar toen ik wat later het hele bericht zag, bleek het te gaan om de directeur van de Vlaardingse Stadsgehoorzaal die was doodgereden door de betreffende voetballer waar mijn moeder het over had. Ik zat als versteend op de bank: een voor mij op dat moment onbekende voetballer Kluivert had onze overbuurman doodgereden. Ik belde direct Jaco op kantoor en die kon zijn oren niet geloven. Een paar dagen daarvoor was hij, zoals geregeld, nog langs ons pand gelopen en had Jaco hem nog een paar pakjes koffie gegeven, omdat hij zo dol was op koffie.

De schok was groot; het was een aardige man en samen met zijn vrouw vormde hij een vlot gezellig echtpaar. Regelmatig maakten we een praatje als we elkaar voor de deur tegenkwamen. Als wij zomers naast zijn tuin stonden te badmintonnen en de shuttle in buurman's tuin belandde, werd deze altijd netjes door hem weer teruggegooid. Diezelfde zomer, tijdens een naderende onweersbui, vertelde hij nog dat hij zo bang was voor onweer. Hij was altijd geinteresseerd in ons werk en beloofde nog eens een goed woordje in het theatercafe te zullen doen. Het ironische van het verhaal was nog wel dat hij nummer één fan was van Kluivert. De buurman woonde weliswaar al vele jaren in Vlaardingen, maar was een ras-Amsterdammer en dus fan van Ajax. Het voor hem noodlottige ongeval vond ook plaats in zijn Amsterdam, bij het wegrijden na familiebezoek. Zijn vrouw raakte zwaar gewond en dankzij het feit dat zij haar riem nog niet omgedaan had en daardoor op de achterbank terecht kwam, overleefde zij wonder boven wonder het dramatische ongeluk.

De week erna werd de buurman onder grote belangstelling van alle roddelbladen en Nederlandse pers, begraven. Youp van 't Hek die hem goed kende, verzorgde een muzikale bijdrage met een mooi en toepasselijk afscheidslied. Wij stonden achteraan en alle fotografen van onder andere de Story en Privé liepen rond de menigte om foto's te maken. Enkele bekende Nederlandse acteurs, waaronder Eric van Muiswinkel en Caroline van de Berg (Gtst) met haar man, stonden voor ons. Het werd ons op dat moment pas duidelijk dat de buurman een bekende in de hele Nederlandse theaterwereld was geweest en bovenal zeer geliefd. De maanden daarna werd buurman's vrouw belaagd door de gehele Nederlandse pers, maar ze kregen haar nooit te spreken. Zo vertelde de echtgenote van de theaterdireceur ons dat ze van Kluivert nooit een verontschuldiging had ontvangen. Ze vertelde dat ze meerdere malen getracht had contact met Kluivert te krijgen, maar dat hij nooit reageerde en dat hij krampachtig probeerde haar te vermijden. Het was haar niet te doen voor smartegeld en een scheldkanonade, maar simpelweg om zijn kant van het verhaal te horen om het te kunnen verwerken. Het contact tussen Kluivert en de getroffen familie zou pas vele jaren later plaatsvinden.

Het was een onverwachte onderbreking in een jaar hard werken. Het zet je maar weer eens aan het denken over werken, leven én mensen.

Lees hier het enige interview (2011) met de weduwe van de theaterdirecteur en haar ontmoeting met Kluivert
http://maartentrompadvocaten.wordpress.com/2011/04/26/slachtoffer-van-kluivert-vertelt

 

1989 | 1990 | 1991 | 1992 | 1993 | 1994 | 1995 | 1996 | 1997 |