1994
Het daarop volgend jaar 1994, begon droevig. Op een ochtend in januari werd ik 's ochtends thuis opgebeld door Mauro met de mededeling dat Daniele overleden was. Daniele (de voormalige giro d'Italia wielrenner) was de verloofde van Emmanuela, de oudste dochter van de familie, en degene die ons alle ins en outs van de koffie had geleerd. Daniele werd 31 jaar en stierf onverwachts tijdens een vakantie in Brazilië.

Ondertussen waren we al weer een jaar of 4 bezig met onze onderneming en we wilden de freelance jongens die voor ons geregeld de koffie wegbrachten, gaan vervangen door een uitzendkracht. Er werd nu zoveel koffie verkocht dat dat ernstig nodig was. Vaak werd er 's avonds nog gebeld met de vraag of we om half tien diezelfde avond nog even koffie wilden komen langsbrengen. Dit soort verzoeken kwamen dan vaak nog van klanten waarvan de woonplaatsen niet echt naast de deur lagen. Op zich begrijpelijk; op een drukke avond zonder koffie zitten is natuurlijk niet prettig, maar als je dan als horecaondernemer je eigen inkoopfout afschuift naar de leverancier? Hoe kom je er bij als horecaondernemer om maar even te knippen met je vingers en dan te verwachten dat je speciaal voor hen nog even een paar uurtjes gaat rijden om wat koffie langs te komen brengen. Ik kon me erg om dit onbeschofte gedrag opwinden. De eerste keer gingen we à la minute alsnog langsbrengen, maar daarna spraken we de ondernemers vooral aan om voldoende voorraad te houden tot de volgende levering.

De jongen die het uitzendbureau uiteindelijk voor ons gevonden had, ging om te beginnen twintig uur per week werken. Wat inhield dat we ook voor vervoer moesten zorgen in de vorm van een andere auto erbij, zodat zelfstandig gewerkt kon gaan worden. We hadden een mooie Jeep op de kop getikt. Maar deze bleek een kat in de zak te zijn en vertoonde na een week al problemen en binnen een paar weken begaf de koppakking van onze nieuwe aanwinst het al. Hoogstwaarschijnlijk was de vorige eigenaar al op de hoogte van de problemen, maar wij hadden de jeep ook wel erg impulsief gekocht. Hij weigerde dan ook de auto terug nemen, toen we verhaal gingen halen, al zagen we aan zijn reactie dat hij meer wist. Maar goed, hier namen we ons verlies maar en de leuke korte herinneringen aan de Jeep werken nu nog positief door. We wilden hem snel, kapot en wel, want hij reed natuurlijk niet meer, verkopen. Al snel werd een stel opkopers gevonden, die nog wel brood in het ding zagen en zij sleepten de auto mee. Waarschijnlijk naar het Oostblok geëxporteerd, zo vernamen wij van hen. Vijfhonderd gulden nadeel had dit grapje ons gekost.

We leerden de werknemer hoe je een espressomachine moet installeren en hoe je er onderhoud aan moest plegen, zodat de koffie er perfect uit blijft komen. Ook gingen we alvast op zoek naar iemand die de administratie en het publieke koffieproeflokaal, dat later dat jaar open zou gaan, kon leiden. De eerste de beste sollicitant voldeed prima, dus dat was snel geregeld. De laatste vier-vijf jaar hadden we veel gewerkt en met de komst van de administratieve kracht gingen onze werkuren in ieder geval van 100 per week naar plus minus 75 per week. Exclusief de uren meegeteld die ik in m'n dromen ook nog werkte, want mijn geest ging 's nachts gewoon door met denken; het was ook min of meer wakend slapen. Voorheen zaten we vaak om elf uur 's avonds nog aan de administratie en boekhouding en dat konden we nu gelukkig wat verminderen.

Na bijna vijf jaar zelfstandig ondernemer te zijn, begon het mij wel danig op te vallen dat verschrikkelijk veel werknemers bij andere bedrijven hun werk gewoon vaak niet goed doen. Ik ben zelf een pietje precies en ik kan daar totaal niet tegen. Het viel ontzettend op dat veel mensen alleen maar op bepaalde posten zitten, om hun maandelijkse salaris binnen te halen. Het verschil tussen de werkende en ondernemende mens werd toen ineens voor mij duidelijk zichtbaar. Volgens mij is daar zelfs vandaag de dag (2011) nog niks in veranderd. Werknemers houden zich bezig met wanneer ze in hemelsnaam weer naar huis mogen, wanneer het vrijdag en weekend is en wanneer de vakantiedagen weer eens in gaan. Laat staan dat ze wekelijks nog eens honderd uur zouden gaan werken voor hun baas, iets wat voor een ondernemer heel normaal is. Het blijft toch een apart verhaal dat als je voor een baas werkt je veel luier en passiever bent dan wanneer je voor jezelf werkt.
Dan had je ook nog de horeca werknemers die zich anders voor doen als wie ze zijn. Zich voordoen alsof ze de eigenaar waren, of op zijn minst alle belangrijke beslissingen namen, kwam ook maar al te vaak voor. Voorzichtigheid was dus continue geboden als we in contact kwamen met nieuwe prospects.

Het koffietransport verliep ook niet altijd vlekkeloos; het kwam verschillende keren voor dat er spullen onderweg gestolen werden en ga dan achteraf maar eens verhaal halen. Vingertje wijzen, is schijnbaar favoriete hobby bij veel bedrijven. Of er kwam een scheef transport aan, waarbij alle dozen koffie praktisch van de pallets af lagen, zodat je die nog handmatig in de opslag moest gaan zetten. Iets te hard door de bocht gegaan, op zich positief, want dat wil zeggen dat ze vlot het transport willen verzorgen voor de klant ;-).

In de zomer van 1994 besloten we om dit keer niet naar Italië te gaan, maar om met vrienden tien dagen naar Mallorca te gaan. Deze vakantie viel anders uit dan verwacht, omdat Rajacenna in het ziekenhuis terecht kwam met pseudokrupp-verschijnselen, hoogstwaarschijnlijk nadat ze een slok water had binnengekregen vanuit het zwembad. Naar ons inziens bevatte dit zwembad geen chloor of in ieder geval veel te weinig en was het zwaar verontreinigd. Deze zeer stressvolle en gevaarlijke grap kostte ons 4 dagen van onze vakantie.

Eind september van 1994 openden we ons openbare proeflokaal. We hadden het proeflokaal ingericht  met rieten tafels en stoelen, toentertijd nog niet gangbaar. Daarbij een bijzondere gebaksvitrine. Op het menu stond uiteraard Manuel espressokoffie, en wel in onze (toen nog) vier melanges, tiramisù, een 40-tal koffierecepten zoals ijskoffie en ook gebak, waarvan we van tevoren ze in alle soorten en maten hadden mogen voorproeven en waaruit we een selectie gemaakt hadden. Voorafgaand aan de opening werd de krant ingelicht en werd er een redactioneel item over ons geplaatst. De opening was een succes, we nodigden mensen uit en er werd gratis koffie geserveerd, en voor de liefhebbers vergezeld door een gratis appelgebakje.



Achteraf is gebleken dat wij één van de eerste koffiewinkels in Nederland waren waar bonenkoffie direct geproefd en gekocht konden worden. De titel in de Vlaardingse krant luidde dan ook: 'het enige
echte Cafe van Vlaardingen'.
Nog niemand in Nederland was zo bevlogen bezig met koffie; laat staan espressokoffie. Zodra we bij klanten onze koffie lieten proeven, legden we ook alle ins en outs van de perfecte espresso of cappuccino uit. Dat deden we ook in ons proeflokaal, daardoor snapte elke Manuel
liefhebber en klant waar het om draaide; schoonhouden van je piston en machine en de maling instellen en soms ook bijstellen om een ideale smaak in combinatie met een supercremelaag te behouden.

Op die manier gaven we het passiegevoel voor de espressokoffie in Nederland door, wat wij zelf kregen als we in Italie waren. Het was mooi om dat enthousiasme bij anderen te zien ontstaan, al was vooral de horeca-ondernemer vaak onbegrijpelijk traditioneel en standvastig. We kregen dan ook vaak te horen, als we onze koffie voorstelden: we hebben hier een automaat staan voor filterkoffie, en soms zelfs nog oploskoffie, en dat is prima, dus waarom zouden we veranderen? Ons antwoord was heel duidelijk en ook nu nog van toepassing. Wij zeiden dan: voor de klanten zou je direct moeten veranderen, want als je je klanten perfecte koffie serveert en ze dus laat zien dat je moeite doet om ze het beste te geven, ontstaat er een goede band met je klant. Want waar perfecte koffie wordt geschonken, daar heb je de helft van de klantenbinding al voor elkaar. Dat koffie één van de belangrijkste sfeermakers bij de klant zou worden, vertelden we toentertijd dagelijks bij vele eigenaars, die vaak hun huidige situatie wel allemaal wel prima vonden, zolang de koffie maar te drinken was, zo stelden ze. Ook bij de klanten waar wel reeds een espressomachine werd gebruikt, was nog veel verbetering aan te brengen. De ontwikkeling in het perfectioneren van het bereiden van espresso, door de combinatie van bonen, maling, watertemperatuur, het schoonhouden van de machine en de ervaring van de barista of ober / serveerster zal altijd doorgaan.

We hadden veel gezien in Italie op het gebied van espressokoffie, en dat gaf bij ons het besef dat in Nederland de koffierevolutie nog zou moeten gaan plaatsvinden, in ieder geval wat ons betreft. Ook benaderden wij toentertijd al de hotels en benzinestations, om bij hen hetzelfde uit te leggen. Het heeft meer dan 15 jaar geduurd, voordat ze het doorkregen: goede koffie is superbelangrijk voor een tevreden klant. Helaas zien we nog steeds wel dat er nog erg op prijs wordt gekocht, terwijl die centen per kopje extra kosten tot extra omzet en dus winst leiden, dat is nog steeds omgekeerd denken bij de horecaondernemer. Maar ook dat wordt ooit anders bekeken. Wij waren onze tijd dus eigenlijk al ver vooruit en wisten al toen we startten in 1989 dat de espressokoffie en de Italiaanse beleving daarvan ook in Nederland een heel grote rol in het dagelijks leven zou gaan spelen.


 

1989 | 1990 | 1991 | 1992 | 1993 | 1994 | 1995 | 1996 | 1997 |