1993
1993 begint met een uitgebreid stuk over de bevalling, waarom? Omdat dit moment in m'n leven een drastisch effect op mij zou krijgen en verstrekkende gevolgen zou krijgen voor ons leven. Ons leven veranderde niet omdat we een kind kregen, we leefden en werkten gewoon zoals we altijd deden. Het zou een enorme impact hebben op mij en mijn dochters gezondheid, waardoor ik een totaal ander leven ben gaan leiden. Vrijwel bijna niemand heeft hier ooit iets van gemerkt en ik twijfel ontzettend om dit ooit openbaar te maken. Het zou in ieder geval materiaal zijn voor een compleet (heeel dik) boek. In 1999 ben ik, per toeval, wel benaderd door iemand die mijn case in zijn boek wilde gebruiken, maar heb dit nooit laten doen. In ieder geval heb ik me nooit laten weerhouden van dit grote gezondheidsprobleem, wat tot op de dag van vandaag nog voortduurt, en ben zo goed en zo kwaad als dat het kon doorgegaan met mijn leven. Misschien wil ik ooit mijn verhaal wel kwijt; dan kun je die ooit hier gaan lezen.

Ik was tjjdens mijn zwangerschap negen maanden lang gewoon, 18 uur per dag, door blijven werken alsof er niets aan de hand was. Alhoewel ik in november (7 maanden zwanger) toch wel gestopt was met dozen koffie (à 12kg) te sjouwen. In deze periode hadden we ook de sleutel van het pand gekregen. Mijn hele zwangerschap had ik verder goed doorlopen, zonder klachten. Op de eerste uitgerekende datum 21 januari gingen we met de auto nog op weg naar Gouda. Alhoewel ik wel even twijfelde toen we net op de snelweg reden om dit te doen, omdat het nogal een drukke bedoening in m'n buik was en de bevalling toch uitgerekend stond op die dag. Ondanks dat ging alles goed en werkten we gewoon net als altijd de dag af. De volgende ochtend om zes uur braken de vliezen. Zo dom als dat we waren, belden we hierover niet met de verloskundige; er waren vreemdgenoeg eigenlijk ook nooit details besproken over wanneer actie te ondernemen bij eventuele weeën, laat staan het breken van vliezen. Maar goed op 22 januari zat ik die ochtend weer vrolijk aan mijn bureautje mijn werk te doen. We zouden die dag (natuurlijk) niet meer weggaan. De dag erop was de eerste van een (voor Nederland) schaatsweekend. En dat hebben we, zo bleek later, geweten ook. Eindelijk begonnen om half tien 's avonds de weeën. Eigenlijk kwamen ze al erg kort op elkaar en voor de zekerheid belden we de verloskundige. Die vond het nog niet nodig om te komen en vertelde ons dat ze de volgende ochtend nà haar tennisles zou komen. Na een zware nacht met weeën continue tussen de 3 en 10 à 20 minuten, brak de ochtend aan. Achteraf begrijp ik dat een normale beginfase tussen de 10-30 minuten is en dan opbouwend tot hoogtepunt moet zijn. Iets wat bij mij in de verste verte niet het geval was. Toen ze de volgende ochtend met veel pijn en moeite kwam opdagen, geloofde ze om te beginnen geeneens dat mijn vliezen de vorige dag al gebroken zouden zijn. Alsof ik het verschil niet zou voelen tussen urineverlies en brekende vliezen duh! Afijn na checken bleek er na de zware nacht nog maar 1 cm ontsluiting te zijn dus geen reden voor actie vond ze. Ze had in haar studie zeker niet geleerd wat Weeënzwakte was. Het tegenovergestelde van de weeënstorm is de weeënzwakte. Vaak ben je uren weeën aan het opvangen en de ontsluiting is nagenoeg niets. De weeën zijn wel pijnlijk en komen ook iedere 5 minuten of vaker zoals in mijn geval. Uitgeput van de voorgaande nacht begon ik de dag en de weeën bleven tot 20 minuten komen. Halverwege de dag werden de weeen weer sneller en tegen twee uur 's middags besloten we om naar het ziekenhuis te gaan; de bevalling was toch gepland voor het ziekenhuis in verband met het feit dat ik 'DES-dochter' ben en ook omdat wij vonden dat er nu toch maar iets moest gebeuren aangezien de vliezen al 56 uur geleden gebroken waren. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen, werd er door het verplegend personeel aldoor even een vluchtige blik geworpen op de verlostafel waar ik lag om vervolgens weer snel naar de tv te rennen in een nabij gelegen kamertje waar diensthebbenden samen naar het WK schaatsen zaten te kijken. Intussen werden de weeen heviger en ik werd steeds vermoeider, onder andere doordat ik een hoop slaap van de vorige nacht had gemist.
Toen ze even in de schaatspauze een minuutje konden missen, werd er weer even gecheckt hoe de ontsluiting er voor stond: nog steeds 1 cm! De uren schreden voort maar de ontsluiting bleef 1 cm. Ondertussen lag ik aardig voor pampus op de verlostafel. Het werd zeven uur 's avonds, acht uur en niemand deed iets, half negen; nu begonnen mijn man, m'n moeder (die er ook bij was) en ik toch wel zenuwachtig te worden. We vroegen ons af waarom niemand iets deed? Er ontstond een ruzie tussen mijn echtgenoot en het verpleegpersoneel. Eigenlijk hoorde ik onder gynaecologische begeleiding te staan vanweg mijn 'DES'-achtergrond, maar het ziekenhuis had geen zin om op zondagavond iemand op te trommelen en bovendien zou dat te lang duren. Een keizersnee of ruggeprik zat er dus niet in. Een dik half uur hebben mijn man en moeder stennis staan maken: er moest iets gebeuren of ik of mijn ongeboren kindje zou doodgaan. Na een hoop geouwehoer besloten ze om negen uur uiteindelijk om een wee-opwekkend preparaat te geven. Op dat moment was de ontsluiting nog steeds het magische getal 1 cm.  Om half tien was de ontsluiting 3 centimeter en om tien uur vond men het tijd worden om te gaan persen. Persweeen had ik niet, dus op hun commando begon ik maar wat in het wilde weg te persen. Na tien minuten had ik er geen zin meer in; ik had al drie maaltijden en een hoop rust gemist en ik was al over mijn uitputtingsgrens heen. Op een gegeven moment hoorde ik iedereen tegen me schreeuwen: "wakker worden, wakker worden!, je moet persen, niet in slaap vallen!". Om de tien minuten gaf ik het op en viel in zwijm. Ik was kapot, bekijk het allemaal maar, ik doe niets meer, weeen had ik toch niet meer (zelfs niet na alle wee-opwekkers?!) laat staan persweeen. Nu ontstond er redelijke paniek bij het persineel en eindelijk kwam het 'verlosteam', voorzover je het zo zou willen betitelen, tot zijn positieven: inknippen! Dat was de briljantste ingeving die ze die dag hadden gehad! Om drie minuten voor elf uur (na 65uur) werd het mooiste kind op de wereld geboren: met de vacuümpomp. Aan de staat van de baby kon je duidelijk afleiden dat het al een paar dagen niet meer in vruchtwater had vertoefd en zag er schoon en puntgaaf uit.

Hier eindigt het bevallingsverhaal wat ogenschijnlijk niets met ons ondernemen te maken lijkt te hebben. Niets is minder waar; het is juist hier waar de tot aan vandaag durende nasleep begon en wat zeer grote gevolgen zou hebben voor ons bedrijf en leven. Ik kan ons ondernemersverhaal nu vervolgen en vertellen hoe het werkelijk verder is gegaan of ik schrijf het vervolgverhaal in grote lijnen. Ik kies voor versie twee en of ik ooit aan versie één ga beginnen, moet je op deze pagina maar in de gaten houden.

Na de nacht in het ziekenhuis te hebben doorgebracht, kwam Jaco de volgende dag met het nieuws dat er was ingebroken in het pand. Gelukkig stond er bijna nog niets in de opslag en was de schade beperkt tot één kilo koffie. Diezelfde dag moest Jaco naar de gemeente om de naam van ons kind op te geven. Natuurlijk bestaat ons leven uit allemaal afwijkende zaken en moest de zelf verzonnen en dus unieke naam naam in de wereld 
'Rajacenna' officieel goedgekeurd worden. De volgende dag mochten we met ons kind naar huis, waar we welgeteld die ene dag van konden genieten, want de dag daarna werd vastgesteld dat zij geelzucht had en het bloedonderzoek wees uit dat ons kind een ontlastingbacterie had (d.w.z. dat de baby in de buik ontlasting via de mond heeft binnengekregen). Naar het ziekenhuis dus, waar we ons kind aldaar een week moesten achterlaten. Die hele week ging Jaco meerdere keren per dag naar het ziekenhuis en ik zelf ging één keer per dag.

In de periode na de bevalling probeerde ik de draad weer op te pakken en drie dagen na de bevalling zat ik alweer fakturen in bed te schrijven. Na twee weken begon ik ons net verworven bedrijfspand eigenhandig te verbouwen. En het gewone leven in de koffiebusiness ging gewoon weer verder. Ons pand bestond uit twee gedeeltes en we begonnen met het kleinste stuk wat uiteindelijk de winkel en het kantoorgedeelte met opslag zou worden. Het was een oud pand, dit gedeelte waar vroeger een bakkerij zat, nog te zien in één van de afleveringen van Bassie en Adriaan (Bassie woont hier 200 meter verderop), had wel een likje verf en opknapbeurt nodig. We kregen hulp van mijn vader die voor ons de balie maakte. Het was wel erg vermoeiend na de zware bevalling om in een 24 urige dag én een baby te moeten verzorgen, op pad te moeten gaan om klanten te maken en klanten te voorzien van koffie én daarna 's avonds het pand te verbouwen. In eerste instantie wilden we onze dochter in een gastoudergezin onderbrengen gedurende de dag, zodat wij samen het bedrijf konden blijven runnen. Van kinderdagverblijven zijn wij geen grote voorstander dus dat was helemaal geen optie. Maar het gastoudergezin is er ook nooit van gekomen, omdat we het niet over ons hart konden verkrijgen om ons eigen kind door iemand anders te laten opvoeden. Ons kind de normen en waarden te laten overnemen van andere mensen vonden we toch geen goed idee. Gelukkig lag ons kantoor verderop in de straat en oma woonde ook twintig meter verderop. Nog voordat het kantoortje en winkelgedeelte klaar waren, kon het eerste transport koffie vanuit onze schuur de nieuwe opslag met palletwagen in gereden worden. Dit was een hele happening gezien het feit dat we al die jaren ervoor alle dozen à twaalf kilo elke keer handmatig in onze schuur hebben moeten zetten. Nu konden de pallets er in één keer in op de juiste plek gezet worden. Lees hier verder >>>>>>1993 Deel 2
<foto's zie onder>
 

1989 | 1990 | 1991 | 1992 | 1993 | 1994 | 1995 | 1996 | 1997 |