1992
Vanaf 7 december '91 tot ongeveer drie maanden daarna hebben we hier allemaal in een soort rare roes geleefd. Ik was na Corien's overlijden meteen klaar met het idee om een koffieproeflokaal te beginnen. Het was moeilijk om het gebeuren van ons af te zetten en enigzins verdwaasd gingen we maar door met onze werkzaamheden. Ze kon ons vanaf nu niet meer helpen met de boekhouding en het proeflokaal was ook van de baan. We begonnen daarom het jaar maar met een wens van mijn oma. Namelijk Restaurant Old Dutch in Rotterdam benaderen om daar leverancier van de koffie te worden. Herhaaldelijk had ze tegen ons gezegd "Ga daar nou eens naartoe". Dus was het nu de tijd om dit te ondernemen. Old Dutch was en is nog steeds een erg chique en vooraanstaand restaurant waar heel veel zakenmensen komen, maar ook veel bekende Nederlanders, zoals Jules Deelder, André van Duin en Pia Beck, vaak lunchten.
In de beginperiode van de espressocultuur in Nederland waren het vooral de rijkere particulieren, die geïnteresseerd waren in onze koffie. Zoals altijd, vernemen zij vaak als eerste de trends en kunnen daar financieel op reageren en vaak zijn ze ook op zoek naar nieuwe ontwikkelingen. Zij konden het juist waarderen dat er een echte espresso werd geserveerd. Een espresso, voor alle duidelijkheid is zo'n 30cc koffie, wat in zo'n 20 tot 30 seconden met een espressomachine door middel van pompdruk (15 Bar) bereid wordt. Het kleine espressokopje is dan slechts half tot driekwart gevuld, voorzien van een prachtige roombruine dichte cremelaag.
Vervolgens lukte het ons om, zonder toepassing van doordachte marketingstrategiën of extreem dure investeringen, veel nieuwe restaurants van 'naam' in de horecawereld te werven. Manuel Caffè werd een begrip, waar met respect naar werd gekeken, en dat is een mooie positie, om zakelijk te kunnen groeien. Je klantenbestand en je image, gecombineerd met het product zelf werken dan eigenlijk voor je en brengen je verder. Je moet wel zorgen dat je kwaliteit en service op onberispelijk en hoog niveau gehandhaafd blijft.

Wat we niet verwachtten op onze tocht om nieuwe klanten te maken, was dat blijkbaar ook bekende Nederlandse sterren af en toe een bijbaantje in de horeca hebben. In mijn jeugd keken we nog wel eens naar Kanaal 13 en de Grote Klok waar Pim Vosmaer de hoofdrol in speelde, ook was hij te zien in Medisch Centrum West en later in onder andere ONM en GTST. Tussen de verschillende acteeropdrachten door werkte hij in een restaurant in Delft. Hij was altijd erg geinteresseerd in onze werkzaamheden en wilde graag leren hoe je de filters van de espressomachine zelf kon schoonmaken. Ik legde het hem uit en al snel stond hij zelf te frummelen aan de machine.

Al gauw werd dit jaar duidelijk dat als ondernemer in de horeca het niet altijd rozegeur en maneschijn was. Het werd mij steeds duidelijker dat een deel van de horeca-ondernemers vrij onbetrouwbaar was. Ik kon er maar niet aan wennen dat veel op de pof betaald werd, wat overigens dan betekende dat er erg langzaam (lees een termijn van vele maanden) of zelfs helemaal niet betaald werd. Ik was van mening dat wat ik lever op dat moment ook gewoon direct betaald moest worden, zo eenvoudig zag en zie ik dat nog steeds trouwens. Natuurlijk loop je als ondernemer risico en moet je bereid zijn dit risico aan te gaan, maar in die tijd bleek, dat dit risico te groot bleek en dat het een gevaar werd voor het bedrijf door de mentaliteit van een deel van onze afnemers en dat is het moment dat je je risico moet gaan beperken. Elke markt en situatie is anders. We hebben overigens dit toch nog onderschat in de loop van het bestaan van ons bedrijf. Daarover later meer.

Er kwamen ondertussen steeds meer grote klanten bij; zo hadden we op Scheveningen een paar mooie klanten zitten zoals La Galleria en Chicoleo. En Turkse koffieshops draaiden ook veel koffieomzet. Die kozen overigens steevast voor ons goedkoopste melange, wat een klassieke Italiaanse espresso geeft, veel robusta- (zo'n 70%) en weinig arabicabonen geven een pittige, zware espresso, met als voordeel dat dit daarbij nog een knaller van een cremelaag geeft, want daar staan de goede robustabonen garant voor.
De groei van het bedrijf was puur gebaseerd op het gezien worden in de horeca (espresso- en cappuccinokopjes en neon- en lichtreclames), op de snelwegen en in steden (door de Suzuki met reclame) en de mond op mond-reclame. We hadden toen nog geen digitale sociale netwerken en ondanks dat veel 'internetdeskundigen' dit bejubelen hebben we dit ook niet gemist, moet ik zeggen. Wat ons betreft een zwaar overschat fenomeen, wat vooral wordt aangeprijsd door personen en bedrijven die met het aanprijzen ervan geld verdienen, de effectiviteit is erg beperkt.
Het werd inmiddels tijd om iemand anders ook wat koffie rond te laten brengen, omdat we het niet meer zelf redden met het rooster. Onze voornaamste taak was omzetstijging en dus in rap tempo nieuwe klanten maken en onderhoudsabonnementen afsluiten voor de machines. In die tijd verzorgden we nog zelf het onderhoud en dat is wat ons betreft ook een vereiste voor een goede koffie; zorg dat de filters goed schoongehouden worden, zorg daarbij voor het regelmatig vervangen van de maalschijven, minimaal om de 400 gemalen kilo koffiebonen. De maling van de koffie is dan weer superbelangrijk voor het kunnen serveren van een klassesmaak van je koffie, natuurlijk voorzien van de imponerende dikke middelbruine cremelaag.
Daarom was het erg handig toen een student ons ging helpen met het afleveren van de bestellingen bij de restaurants, waar dan geen onderhoud aan de machine gepleegd hoefde te worden, want dat deden we toen nog liever zelf. Het gedeeltelijk uit handen nemen van het afleveren kwam tevens mooi uit, omdat veel horeca-ondernemingen na vieren 's middags pas open gaan. Dit afleveren via deze student heeft zo'n jaar geduurd, het werkte heel goed. Toen we deze jongen tien jaar later nog eens tegen kwamen, had hij heel goede herinneringen hieraan en het was één van de leukste en gezelligste bijbaantjes, die hij ooit had gehad.

In juni 1992 bleek dat ik al zes weken zwanger was; je zou denken wat een rare beslissing terwijl je midden in de opbouw van een eigen bedrijf zit. Deze beslissing was min of meer noodgedwongen, omdat ik rond deze leeftijd zwanger moest worden als we überhaupt ooit een kind wilden. Dit was omdat ik een DES-dochter ben en om een lang verhaal kort te maken: rond mijn 25e was volgens de gynaecoloog de ideale leeftijd, en die raad heb ik serieus genomen en opgevolgd.
De eerste drie maanden was ik verschrikkelijk moe en lag ik veelal op de bank zodra het kon. Natuurlijk was ik ook continue misselijk vooral als ik in de buurt van een keuken kwam. Erg leuk als je dagelijks tientallen restaurants bezoekt.

Deze zomer zouden we niet naar Italië gaan, maar naar Salou in Spanje. In Italië waren ze op dat moment druk met koffieworkshops. Grappig was het om te horen dat Mauro deze workshops volgde en daar naast Ernesto Illy zat, de voormalig eigenaar van Illycaffè, die in 2008 is overleden en als één van de grootste pioniers voor de Italiaanse espressokoffie gezien kan worden.
1992 was ook het jaar waarin we onze allereerste mobiele telefoon kochten. Op dat moment beschikte bijna niemand over dit revolutionaire speeltje, maar het was een effectieve investering, om onderweg bereikbaar te zijn. Daarbij was het ideaal om klanten te kunnen bellen, zodra we bijvoorbeeld in de file stonden, een andere afspraak uit was gelopen, of snel ons schema van die dag wilden veranderen. Perfect werkte dat, het gaf een heel vrij en tevreden gevoel en als we bijvoorbeeld naar Italië gingen, was ook daar de bereikbaarheid, zelfs al in die beginjaren, al heel goed. ook de mobiele voicemail en op afstand afluisteren van het antwoordapparaat in Nederland functioneerde perfect. Daar hebben we de KPN al die jaren veel voor gecomplimenteerd, en terecht. Ons eerste mobieltje was een Motorola en kostte toen 895,- gulden. Het mobiele abonnement van de kpn kostte ons 25 gulden per maand, maar dan moest je wel voor elke belminuut tussen de 1,- en 1,50 extra betalen. We hebben tot op de dag van vandaag nog steeds een abonnement bij de KPN en nog steeds hetzelfde 06-nummer.
Ondertussen was ik zes maanden zwanger en deed ik mijn uiterste best om hier niets van te laten merken en te laten zien. Achteraf hoorde ik van klanten dat niemand iets van mijn zwangerschap gemerkt had. Bij Bruintje Beer in Rotterdam vonden ze alleen wel dat mijn gezicht wat dikker was geworden. Dat kon wel kloppen want ik at toch al zo gauw 4 hamburgers, twee in plaats van één bord spaghetti naar binnen en één pizza was eigenlijk toch ook wel te weinig. Later bleek dan ook dat ik twintig kilo was aangekomen.