1991
1991 ging onze dagboeken in als een triest jaar, waar ik eigenlijk niet meer aan terug wil denken, maar die nog zeer vers in het geheugen ligt.
Al een jaar lang waren onze werkdagen veel langer dan de normale werkuren die je als werknemer draait; zo'n 12 uur per dag. En in 1991 werd dit alleen nog maar meer; 14 tot 18 uur per dag. Geen weekends of vrije dagen werd voor ons heel normaal. En zoals je vrijwel altijd hoort, is het werken als zelfstandige toch anders dan wanneer je in loondienst je dag vult. Want als je met passie je droom invult, heb je niet echt het idee dat je werkt. Je hunkert ook niet naar de lunch of het weekend, dat heeft geen grote waarde meer. Het werk is je drive in je leven en dat maakt je leven heel boeiend. Mijn dagen begonnen zes uur s' ochtends, soms ook vijf uur, en dan zaten we gezamenlijk al in onze keuken die in die dagen voor het gemak diende als kantoor. De nieuwe werkdag werd dan voorbereid en de vorige dag werd afgesloten. Op een gegeven moment wilden we het idee om een koffieproeflokaal te combineren met onze horecaverkoop, een kantoor en magazijn, realiseren. We dachten dat dit romantische idee wel een hit zou zijn. Met Corien en haar moeder in de zaak voor de bediening. We vonden al gauw een pand hier op de markt in het oudste gedeelte van Vlaardingen. We moesten alleen wel bij de toenmalige Burgemeester een vergunning aanvragen. Dit ging allemaal erg officieel en onder het genot van een kopje thee met de burgemeester, deden wij uit de doeken wie wij precies waren en wat onze plannen precies inhielden voor dat betreffende pand. Al tijdens het gesprek gaf de Burgemeester, die vol entousiasme vertelde over zijn voorliefde voor italiaanse espressokoffie, al zijn goedkeuring. Hij was erg geïnteresseerd en daarbij zeer te spreken over onze activiteiten We zouden de officiele bevestiging enkele weken later via de post ontvangen. Samen met Corien zat ik plannen te maken over ons te beginnen etablissement waarvan we de gehele vloer zouden voorzien van zand, omdat dit lekker apart zou zijn, en dus publiciteit zou opleveren. Aan (gekke) ideeën geen gebrek. Het hele verhaal kwam Mauro in Italië ook ter ore en samen met Daniele kwam hij ook het pand inspecteren. Er moest een borg van 10.000 gulden komen voor het pand op de markt, dus moesten we allerlei berekeningen maken of we dit überhaupt wel wilden doen. Ondertussen zochten we toch ook nog wel naar een andere locatie; het pand was namelijk relatief groot en duur.

Ondertussen groeide het klantenbestand gestaag. We adverteerden in die tijd nog niet en de mond-op-mondreclame beviel ons heel goed. Onderweg naar de klanten bedachten we dat we op korte termijn een andere auto zouden moeten aanschaffen om de koffie af te leveren. Deels omdat het groeiend aantal af te leveren
koffie bijna niet meer in de auto paste, maar deels ook vanwege een opmerking van een klant in Delft die vond dat zijn toenmalige koffie (DE) altijd met een, wat hem betreft afstotelijk busje werd afgeleverd. Dit stimuleerde ons uit te kijken naar een bestelauto of in ieder geval een auto die groter en representatiever was. We reisden de gehele dag (samen) in de auto heel (west) Nederland in de rondte op zoek naar nieuwe klanten. All day long proefden we de koffie samen met de prospects en vergeleken die met hun eigen koffie. Ik kreeg zo langzamerhand ook een heel goed idee van hoe onze (weinige) concurrenten zelf te werk gingen om hun koffie te verhandelen. Dit ging gepaard met afkraakmethodes over de koffie van de tegenpartij. We kregen gekke dingen te horen zoals dat ze absoluut geen andere koffie in de koffiemolen konden en mochten gebruiken, omdat anders de molen kapot zou gaan. En hoe treurig; blijkbaar geloofden veel van hun klanten dit. Met al onze technische kennis en bovenal gemeende vriendelijkheid legden wij weer exact uit dat dit in geen geval mogelijk kan zijn. Er zit echt geen ingebouwd mechanisme op de maalschijven van de molen die de ene koffie wel accepteert en de andere niet! De maling is overigens wel per koffiemelange bepalend voor het eindresultaat. En dat aspect legden we altijd goed uit.
We reden veel kilometers per jaar en daarom moest er natuurlijk een goede auto komen. Een tijd lang hadden we al iets op het oog en we besloten uiteindelijk om bij de Suzuki dealer een splinternieuwe Suzuki Samurai te bestellen. Op 17 mei was het zover en gingen wij onze bloedmooie zwarte Samurai ophalen bij de garage. Er zaten twee zittingen in (grijs kenteken) met dichtgemaakte ramen aan de achterzijde. We reden er prinsheerlijk in en de auto rook heerlijk naar versgebrande Manuelkoffie. Natuurlijk moest de auto ook voorzien worden van onze reclame; ik ontwierp een vorm rond het Manuel logo en we lieten grote autostickers daarvan drukken, die op de deuren en de motorkap geplakt werden. Al gauw vielen we enorm op als we door de steden reden met onze 'Manuel'-Suzuki en we werden zelfs een keer midden op straat in Leiden aangehouden door een eigenaar van een restaurant die zei dat hij onze koffie wilde gaan serveren.

Toen de zomer weer aanbrak en we voor onze vakantie weer naar Italië gingen, besteedden we natuurlijk weer een bezoekje aan de Manuel branderij. Mijn ouders waren ook van de partij en werden rondgeleid door de branderij. Er werden foto's gemaakt en veel dingen doorgesproken.



Met weer een nieuwe schat aan informatie begonnen we aan het tweede gedeelte van 1991. Begin september overleed mijn oma onverwachts. Mijn oma was altijd trots op ons geweest en dacht ook altijd zakelijk mee. Zelf ging ze altijd graag en veel uit eten en spoorde ons dan aan om bij bepaalde restaurants eens langs te gaan voor de koffie. Nu waren dit veelal erg chique restaurants en dat weerhield ons soms om er naar binnen te gaan. We waren bescheiden en nieuw op de horecamarkt, daardoor pakten we veel stap voor stap aan. De dag na het overlijden van mijn oma gingen we het weekend als familie-uitje naar de Bonte Wever om de 35-jarige bruiloft van mijn schoonouders te vieren. Niet echt een gezellige combinatie als je met je hoofd bij je oma zit, waar je eigenlijk rustig geestelijk afscheid van wil nemen. Nadat deze hectische periode, keken we in oktober nog steeds uit naar een pand en gingen we nog verschillende keren hier op de Markt langs om in het eerste pandje binnen te kijken. Corien en haar moeder zagen zich al vrolijk in het shoppie staan en fantaseerden er op los.

Op 7 december 1991 werd ons leven en dat van de hele familie abrupt verstoord. De dag begon rustig voor ons, het was zaterdag en we besloten om in plaats van te gaan werken, gezellig deze dag te benutten om op de Lijnbaan in Rotterdam te gaan winkelen. Om een uur of vijf gingen we weer naar huis. Toen we de straat
inreden, stond mijn moeder huilend met een aantal buren op straat. Het was meteen duidelijk dat er iets ergs aan de hand was. Op het moment dat ik mijn moeder zag kon niet geloven wat ze me ging zeggen: "Corien is ........." . Vol ongeloof staarde ik mijn moeder aan, "Nee joh, weet je het wel zeker?" was het eerste wat ik stamelde. Ze herhaalde nog een keer de zin en ik bleef maar herhalen dat ik het niet geloofde. Wat was er gebeurd dan? Er raasden in een sneltreinvaart allerlei scenario's door m'n hoofd, maar het verhaal wat ik vervolgens te horen kreeg, had ik met geen mogelijkheid kunnen verzinnen. Corien woonde in een naastgelegen woonwijk; in juli '91 was zij met mijn broer gaan samenwonen, nog geen half jaar geleden dus. Ze woonden in een apartement, wat vroeger aan de Shell toebehoorde, op de bovenste verdieping. Om een uur of één die middag waren de buren en zij een gat door de muur aan het boren naar elkaar toe om een verbindingsdraad te gaan doortrekken. Toen m'n broer de boorpunt door de muur heen zag komen, zei hij tegen Corien dat ze de buurvrouw kon melden, dat ze konden stoppen met boren. Corien was naar het balkon gelopen, maar ondanks het roepen naar de buren, bleef de buurman doorboren, omdat ze haar door het harde geluid natuurljk niet hoorden. Aangezien Corien helemaal door het trappenhuis naar beneden zou moeten lopen ,om vervolgens in het portiek van de buren weer helemaal naar de hoogste verdieping te gaan, besloot ze een voor haar fatale fout te maken. Meerdere keren waren mijn broer en Corien, maar ook hun buren, via het balkon naar elkaar toegeklommen. Maar toen Corien deze poging weer ondernam, brak de sierknop waar ze zich aan vasthield af en viel ze 12 meter naar beneden. Ze is uiteindelijk, vlak na haar val op de stoep, in de armen van m'n broer gestorven.

Corien is slechts 20 jaar geworden. Een half jaar ervoor hadden Jaco en ik haar nog gewaarschuwd. We stonden onderaan het complex toen we het een en ander nog naar boven riepen. Ze vertelde toen al van het overstappen naar de buren en wij vroegen haar nog om dat alsjeblieft niet meer te doen. Maar Corien was
jong, vrolijk en onbevreesd en deed het toch steeds weer...en nu was ze er niet meer! Ik kon het niet geloven. Mijn moeder had een zware middag gehad; ze was die hele middag alleen geweest. Toentertijd hadden wij nog geen mobieltje. Wij waren weg en mijn vader was die dag op zee vissen, iets wat hij één keer in de paar jaar deed. Toen hij thuiskwam, ben ik hem tegemoet gekomen in de garage, hij wist alleen dat er iets ergs gebeurd was, maar niet precies wat. Ik heb het hem moeten vertellen; hij viel me in mijn armen en huilde, iets wat ik hem nog nooit had zien doen. De dagen daarna was iedereen in totale shock, met name natuurlijk Corien's ouders. Zeven jaar had het geduurd om Corien te krijgen, ze was hun enig kind. Alle beelden van Corien passeerden de revue; alle leuke herinneringen van die afgelopen vijf jaar. De vakanties in Italië, de keer dat mijn broer en zij met een kitten aan kwamen zetten voor mij die ze op de vogeltjesmarkt in België kochten. Die afgelopen september waren we nog naar de kermis in Rotterdam geweest en waar ze wel 30 knuffelbeesten had gewonnen met de grijpkraantjes. In november hadden ze nog een puppy gekocht, Terence, waar ze druk mee in de weer was geweest.

De 3 weken na die dramatische gebeurtenis werd er op de automatische piloot gewerkt en we zaten veel bij Corien's ouders. Kerst en nieuwjaar vieren, zat er dat jaar niet in.
 

1989 | 1990 | 1991 | 1992 | 1993 | 1994 | 1995 | 1996 | 1997 |