1989
Op 1 maart 1989 kwam ik een oud klasgenoot tegen in Ikea Sliedrecht, Jaco van Dam. Jaco was daar toevallig met zijn zus en haar kinderen en ik met mijn ouders om wat te winkelen. Eigenlijk wel erg toevallig, aangezien Hoek van Holland en Vlaardingen nou niet echt in de buurt liggen van Sliedrecht. We hadden elkaar zo'n vijf jaar niet gezien. We zaten bij elkaar in de klas op de Havo en hadden allebei voortijdig school verlaten op ons achttiende. Ik had al een MAVO-diploma en Jaco is daarna nog MEAO gaan doen. We wisselden in Ikea telefoonnummers uit en ik belde Jaco diezelfde dag nog op om verder af te spreken.

Tijdens het uitgaan spraken we al gauw over wat we wilden gaan doen in de toekomst en dat we allbei eigenlijk liever eigen baas zouden willen zijn. Ideeën ontstonden al snel en ik vertelde Jaak over mijn Italiaanse vrienden, een familie die een koffiebranderij leidde in Italië. Jaak bedacht het idee om de Italiaanse espressokoffie die deze familie produceerde naar Nederland te importeren en te verkopen. Een paar weken later belde ik mijn Italiaanse vriendin op om haar op de hoogte te brengen van onze grootse ideeën.

Cristina, mijn Italiaanse vriendin, ontmoette ik in 1985 toen ik een paar maanden in Italië verbleef. Ik was al een paar jaar bevriend met Cristina en Mauro, haar broer, toen ze mij uitnodigden om te komen logeren in hun tweede huis in de bergen. Na afloop van het weekend gingen we nog even langs hun gewone (nou ja gewone) huis. Toen we het erf opreden bleek er naast hun villa een grote fabriek te staan. Dit bleek een koffiebranderij te zijn en zij had mij dit tijdens onze vriendschap nooit verteld; over bescheiden zijn gesproken. Ze lieten mij alles zien, ik was erg onder de indruk en vond het toen al interessant. Cristina's vader had voorheen bij een andere koffiebranderij gewerkt en was uiteindelijk in 1975 voor zichzelf begonnen. De koffiebranderij was mooi uitgegroeid tot een goedlopend familiebedrijf. Cristina zelf studeerde op dat moment nog en zou later in het bedrijf van haar ouders werkzaam zijn als boekhoudster. Ik heb uiteindelijk mijn eerste pak Manuel espressokoffie meegekregen en later de lege verpakking thuis in mijn kamer aan de muur gehangen.

In mei van 1989 kreeg Jaco een mooie baan als vertegenwoordiger van milieuvriendelijke
waterzuiveringsproducten en waterzuiveringsinstallaties voor de industrie. Ondanks deze baan waren we wel
druk bezig om een en ander uit te zoeken omtrent zefstandig ondernemen. Ik had op dat moment geen baan (dat was ook niet echt de bedoeling) en had dus tijd zat om alles uit te zoeken.

Natuurlijk gingen we die zomer naar Bibione in Italie, waar ik zelf al op vakantie ga vanaf dat ik anderhalf
jaar ben. Daar bespraken met Cristina en Mauro wat concreter hoe we alles zouden aanpakken en wat de
mogelijkheden waren.

We raakten niet uitgepraat en uitgedacht over onze plannen en alles stond vanaf die zomer in het teken van Manuel espressokoffie.....
 

Na terugkomst in nederland hadden we dus genoeg om over na te denken. En na de zomer informeerden we naar transportmogelijkheden, boekhouding, verzekeringen en belden we volop naar instanties zoals de belasting en kamer Van koophandel. Het bleek dat men (geen idee of dit nog zo is) een half jaar zonder boekhouding en zonder kamer van koophandelnummer/inschrijving een startend bedrijf mocht runnen. Enige vorm Van (starters)subsidie zat er niet in want één van ons had een baan, dus kwam niet uit een werkloosheidspositie en er was al startkapitaal aanwezig. Een grote lening bij een bank aanvragen, daar voelden we niks voor. We gingen uit van het principe: eerst geld verdienen zonder vooraf te lenen.

Natuurlijk moest er ook uitgebreid berekend worden welke prijzen we zouden gaan hanteren en met welke winstmarges we tevreden zouden zijn. Dat hield ook in dat we moesten kijken naar de al (weinige) bestaande koffiemerken op de Nederlandse markt. Dit deden we gezamenlijk met Mauro en Cristina die in augustus voor de eerste keer naar Nederland kwamen. In sneltreinvaart hielden we een toeristenroute met op het programma natuurlijk de molens in Kinderdijk, Kasteel Hoensbroek in Hoensbroek, Madurodam en natuurlijk hoorde een ritje met de boot door Amsterdam er ook bij. En last but not least wilden ze persé de wallen gaan bezichtigen. Hier moest uitgebreid voor een raam gefotografeerd worden, maar daar werd door een of andere linke rakker, die daar blijkbaar de boel voor de dames regelde, meteen een stokje voor gestoken.
Ondergetekende heeft het boottochtje door Amsterdam nooit kunnen maken omdat ik anderhalf uur in de snikhitte ('t was een warme zomer) in een wc van een Egyptische shoarmazaak opgesloten zat. Het slot bleek wel dicht te kunnen, maar openen ging niet meer. Nadat ik minstens twintig minuten had staan bonken op de wc-deur en flink m'n longen uit mijn lijf had geschreeuwd, kwam er eindelijk versterking van Jaco en iemand van de betreffende zaak. Uiteindelijk moest er een manier gevonden worden om die verdomde deur open te krijgen. Na een hoop gezoek naar gereedschap, wat op zich ook al weer een tijdje in beslag nam, werd de deur eindelijk na anderhalf uur opgesloten te hebben gezeten, voor mij open gemaakt en kon ik weer ademhalen.

In oktober 1989 stapten we voor het eerst een horecagelegenheid in Hoek Van Holland binnen om eens te gaan peilen hoe de horeca tegenover een andere c.q. nieuwe espressokoffie zou staan. Deze betreffende koffieshop is trouwens nooit een klant van ons geworden. Ieder land heeft natuurlijk zijn eigen specifieke marktkenmerken en Italie was de espressocultuur natuurlijk al veel langer een begrip. Nederland maakte daar nog maar net kennis mee. Er was op dat moment een beperkte concurrentie, we waren één van de weinige espressokoffiemerken, dat waren er op dat moment circa 10.
We stapten gedurende deze hele maand allerlei horecagelegenheden binnen en gaven daar wat gratis kleine proefpakjes koffie á 250 gram, zodat ze die zelf uit konden proberen en de reacties van kleanten konden peilen. Bovendien ging Jaco tijdens zijn werk af en toe ook nog enkele zaken af. Al gauw werd het normaal hele avonden door te werken, nadat Jaco van zijn werk terugkwam.

Zeven maanden nadat we elkaar weer waren tegengekomen op 1 maart trok Jaco (28 oktober) bij mij in huis en woonden we vanaf dat moment samen. Het eerste wat we gingen regelen waren de verzekeringen, waarvan we de achteraf gezien veel minder nodig hadden. Een week daarna gingen we naar Rotterdam om ons eerste koffietransport op te gaan halen en dit betrof dus de eerste 200 kg Manuelkoffie. Dit vonden we wel zo prettig voor het geval we de eerste klanten zouden krijgen en dan dus meteen konden leveren.
In november kregen we onze eerste klant; een Italiaans restaurant in Sliedrecht. Jaco was daar tijdens z'n werk langsgeweest en een paar weken daarna zijn we er s'avonds samen naar terug gegaan om te informeren hoe de koffie beviel. Op deze avond verkochten we de eerste 10 kg manuelkoffie.
 

1989 | 1990 | 1991 | 1992 | 1993 | 1994 | 1995 | 1996 | 1997 |